Kunstmatige intelligentie (AI) speelt een steeds grotere rol in de samenleving. Zo ziet Kifid dat mensen AI gebruiken bij het opstellen van een klacht. Kifid zelf onderzoekt ook hoe AI kan bijdragen aan een efficiënte en toegankelijke klachtbehandeling. Daarbij blijft het uitgangspunt dat bij Kifid mensen verantwoordelijk zijn voor de behandeling en beoordeling van klachten: zij dragen verantwoordelijkheid en zijn aanspreekbaar. 

In Kifid-uitspraak 2026-0403 (bindend advies) stond een vraag centraal die je in de praktijk steeds vaker ziet bij (langlopende) verzekeringen: hoe ver reikt de informatie- en zorgplicht van een verzekeraar wanneer fiscale regels wijzigen, en een klant daardoor (indirect) financieel nadeel ondervindt—niet zozeer via de inkomstenbelasting, maar via inkomensafhankelijke regelingen zoals toeslagen?

Op 28 april 2026 deed de Kifid Geschillencommissie uitspraak 2026-0399, bindend advies over de vraag of een bank een opname uit een duurzaamheidsdepot mag weigeren wanneer de beoogde maatregel (hier: een warmtepompboiler) niet op de limitatieve NHG-/Trhk-lijst met energiebesparende voorzieningen staat.

Bankhelpdeskfraude is inmiddels een bekende fraudevorm: een oplichter doet zich voor als bankmedewerker en manipuleert de klant om “veiligheidsstappen” te zetten, waardoor de fraudeur juist toegang krijgt en geld wegsluist. De kernvraag in deze uitspraak: wanneer is het gedrag van het slachtoffer zó verwijtbaar dat sprake is van ‘grove nalatigheid’ (art. 7:529 BW), waardoor de bank niet (volledig) hoeft terug te betalen? Deze uitspraak is extra relevant omdat de Commissie van Beroep expliciet aangeeft hiermee terug te komen van een eerdere lijn (o.a. uitspraak 2025-0012).

In een bindend advies van 7 april 2026 (Kifid GC 2026-0327) staat een vraag centraal die in de adviespraktijk vaker terugkomt: moet een tussenpersoon ná afloop van een hypotheekdossier proactief waarschuwen/acteren op het ontbreken van overlijdensdekking (ORV)? Kifid trekt in deze zaak een duidelijke grens: nee, zo ver reikt de zorgplicht in deze omstandigheden niet.

Het Jaarverslag 2025 van Kifid laat zien dat het financiële klachtenloket opnieuw drukker is geworden: 7.832 ontvangen klachten (ruim +1.800 t.o.v. 2024), terwijl 3.191 klachten inhoudelijk zijn behandeld en afgerond. Van die afgeronde zaken eindigde 1.513 met bemiddeling/schikking en 1.099 met een uitspraak. De gemiddelde behandeltijd kwam uit op 149 dagen en de waardering door zowel consumenten als dienstverleners bleef 7,6.

In Kifid-uitspraak 2026-0284 (bindend advies, 24 maart 2026) staat een vraag centraal die in de praktijk van rechtsbijstandverzekeringen vaak speelt: wanneer moet een rechtsbijstandverzekeraar (of uitvoerder) uitkeren onder de “onvermogendekking” als de wederpartij een rechterlijk vonnis niet betaalt? En: kan een schikking met finale kwijting richting de wederpartij dat recht op onvermogendekking blokkeren?

30 maart is door Kifid GC 2026-0302 (bindend advies) uitspraak gedaan: over (1) de vraag of chatbot-“advies” van bunq onjuist/onvolledig was (zorgplicht/klantinformatie) én (2) of bunq een AVG-verzoek van de klant tijdig en inhoudelijk heeft afgehandeld.

Buy Now, Pay Later-dienstverleners (BNPL) liggen al tijden onder vuur. De mogelijkheid om achteraf te betalen is handig, maar vergroot het risico op problematische schulden. Tot de invoering van de nieuwe Europese richtlijn consumentenkrediet (CCD II) op 20 november 2026, valt BNPL niet onder de strenge regels van consumentenbescherming. Tenminste, als zij voldoen aan de voorwaarden van uitgezonderde kortlopende kredieten. De Geschillencommissie stelt in twee richtinggevende uitspraken, dat BNPL-aanbieder Klarna niet voldoet aan die voorwaarden. Daardoor vallen ook deze kredieten onder de huidige Richtlijn consumentenkrediet en de Wet op het financieel toezicht. Dat brengt allerlei extra verplichtingen met zich mee, waaraan Klarna zich niet hield. Dat heeft grote gevolgen voor deze kredietaanbieder.

In Kifid-uitspraak 2026-0261 (bindend advies, 16 maart 2026) draait het niet zozeer om de inhoudelijke kwaliteit van het hypotheekadvies, maar om iets wat in de praktijk minstens zo vaak misgaat: kostencommunicatie. De consument kreeg aan het begin van het traject een financieringsopzet met € 950 advieskosten en € 1.250 bemiddelingskosten (totaal € 2.200). Later werd dat ineens € 3.950 en kwam daar óók nog een aparte dienstverleningsovereenkomst (DVO) van € 28 per maand bij. De kernvraag: mag dat, en zo ja onder welke voorwaarden en met welke bewijsvoering?