In Kifid-uitspraak GC 2026-0247 gaat het om een hypotheekadviseur die in het voortraject te optimistisch communiceerde over de leencapaciteit (incl. starterslening) én vervolgens onvoldoende regie voerde op het proces (o.a. geen uitstel vragen bij de verkoper), waarna de klant door een gemiste overdrachtsdatum een contractuele boete moest betalen.

In Kifid-uitspraak GC 2026-0205 (2 maart 2026) draait het om twee consumenten die hun bestaande hypotheek wilden verhogen voor verbouwing/verduurzaming, maar uiteindelijk (tegen hun voorkeur in) oversloten naar een andere aanbieder tegen een veel hogere rente. Daarna ontstond nóg een probleem: de nieuwe hypotheek was administratief/fiscaal zo ingericht dat (tijdelijk) niet meer aan de aflossingseis voor hypotheekrenteaftrek werd voldaan. De kern: wat mag je van een redelijk bekwaam en redelijk handelend hypotheekadviseur verwachten, en wanneer leidt een fout ook daadwerkelijk tot vergoedbare schade?

Een consument koopt VIP-kaarten voor een concert via de website van Ticketmaster France en betaalt met haar creditcard. Het concert stelt haar zeer teleur, waarna ze de creditcarduitgever ICS vraagt om het totaalbedrag van ruim 3.300 euro aan haar terug te betalen. ICS heeft dat verzoek terecht afgewezen, zo blijkt uit een vandaag gepubliceerde uitspraak van de Geschillencommissie van Kifid. De consument is ontevreden over het VIP-arrangement en dat is een kwestie tussen haar en Ticketmaster France. ICS is uitsluitend verantwoordelijk voor de betaling van de concertkaarten en heeft deze betaling terecht en correct gedaan.

In deze Kifid-uitspraak staat een klassiek spanningsveld centraal: mag een bank na jaren alsnog een (oude) kredietschuld opeisen, terwijl zij de klant in de tussentijd structureel heeft bericht dat het saldo nul is? De zaak is extra wrang door de context: het krediet was bedoeld voor een zeiljacht, dat na de scheiding door de ex-partner is verkocht, terwijl de consument (ex-echtgenote) achterblijft in de woning waarop de bank haar zekerheid (tweede hypotheek) had.

In deze bindende uitspraak van de Geschillencommissie Kifid (nr. 2026-0070, 22 januari 2026) staat de vraag centraal of een bank een klant intern mag “markeren” na beëindiging van de relatie, op basis van een AFM-boete die nog niet onherroepelijk is.

De tevredenheid van financiële dienstverleners over het financiële klachteninstituut Kifid groeit ieder jaar iets. In 2025 waarderen zij Kifid met een 7,6 gemiddeld. In 2024 was dat een 7,5. Bijna twee van de drie dienstverleners geven een 8 of hoger. Dit blijkt uit het jaarlijks klanttevredenheidsonderzoek onder financiële dienstverleners dat het onafhankelijke onderzoeksbureau MarketResponse afgelopen najaar heeft uitgevoerd in opdracht van Kifid. De resultaten van het onderzoek laten zien dat Kifid impact heeft. De klachtbehandeling, bemiddeling en uitspraken van Kifid zijn voor acht van de tien financiële dienstverleners aanleiding om de eigen dienstverlening aan te passen. Daarbij gaat het meestal om aanpassing van het beleid, de voorwaarden en de interne klachtenafhandeling.

Het toegankelijk en effectief oplossen van veel voorkomende conflicten kan tegen relatief lage en beheersbare kosten. Dat is de belangrijkste les uit de vandaag gepubliceerde leerpublicatie ‘Leren van ADR Praktijk in Nederland’ van HiiL (The Hague Institute for Innovation of Law). De vijf ministerieel erkende Nederlandse organisaties voor alternatieve geschilbeslechting (De Geschillencommissie, GIP, Huurcommissie, Kifid en SKGZ) spelen met hun onderscheidende werkwijzen een belangrijke rol in aanvulling op de rechtspraak, zo blijkt uit de leerpublicatie. De ADR-organisaties bieden een laagdrempelige, deskundige en mensgerichte toegang tot het recht voor het oplossen van conflicten op allerlei gebied. Naast de behandeling van meer dan 40.000 klachten per jaar helpen zij met voorlichting, informatie en feedback nieuwe klachten te voorkomen.

In Kifid Commissie van Beroep (CvB) 2026-0008 (21 januari 2026) staat een klassiek thema centraal: overkreditering bij hypotheekverstrekking en de vraag welke norm je gebruikt om te bepalen of een hypotheek “verantwoord” was. De consument vond dat de bank in 2005 had moeten toetsen met een minimale toetsrente van 6% en niet met de (lage) aangeboden rente van 3,7%, waardoor hij volgens hem te veel heeft kunnen lenen. De Geschillencommissie wees de klacht af, maar in beroep krijgt de consument (grotendeels) gelijk.

In uitspraak GC Kifid 2025-0619 stond een “klassieke” overkrediteringsklacht centraal, maar met een specifieke twist: de consument meende dat de bank in 2005 bij het bepalen van zijn leencapaciteit een te lage toetsrente had gebruikt (3,7% in plaats van 6%) en daardoor een te hoge hypotheek had verstrekt. De zaak draait daarmee om de vraag hoe je in 2005 (dus vóór de latere wettelijke verankering van kredietwaardigheidstoetsen) beoordeelt of een bank haar zorgplicht en haar (zelf)regulerings-/acceptatieregels correct toepaste.

In Kifid-uitspraak 2026-0025 (bindend advies, 9 januari 2026) stond een klassiek spanningsveld centraal bij rechtsbijstandverzekeringen: wat gebeurt er als de polisvoorwaarden een pro-rata kostenverdeling (op basis van “belanghebbenden”) mogelijk maken, maar de verzekeraar tussentijds per e-mail zonder voorbehoud bevestigt dat het volledige kostenmaximum geldt? De VvE meende dat zij recht had op het volledige kostenmaximum van € 50.000 aan externe advocaatkosten. De verzekeraar vond dat er meerdere belanghebbenden waren (o.a. individuele appartementseigenaren), en wilde daarom het maximum pro rata toepassen (feitelijk: 1/5e).