De Centrale Raad van Beroep heeft op 11 januari 2017 geoordeeld dat de gemeente Etten-Leur het persoonsgebonden budget (pgb) van betrokkene ten onrechte had beëindigd omdat van haar uitwonende dochter mocht worden verwacht dat zij als mantelzorger haar moeder zou helpen bij het huishouden.

De belastingkamer van de rechtbank Zeeland-West-Brabant heeft in een proefproces de vermogensrendementsheffing over spaartegoeden in box 3 in stand gehouden voor de jaren 2013 en 2014. Bij de heffing wordt uitgegaan van een zogenaamd forfaitair rendement van 4%. Dit is een fictief percentage aan rendement waarover belasting betaald moet worden. Voor dit proefproces waren door de Belastingdienst onder meer twee zaken geselecteerd waarin belastingplichtigen stelden dat in de jaren 2013 en 2014 het forfaitaire rendement van 4% teveel afwijkt van het rendement dat daadwerkelijk behaald kan worden.

De geldverstrekker heeft rekening gehouden met onttrekkingen van de DGA uit de ondernemingen in de vorm van een (hoger) salaris of dividend die in de toekomst mogelijk waren. Dit op basis van een opgave van de DGA zelf.

Een belastingplichtige stelde dat de Wet IB 2001 een ongeoorloofd onderscheid maakt tussen een meerderjarig kind dat zelfstandig aangifteplichtig is en een minderjarig kind dat niet zelfstandig aangifteplichtig is. Volgens belanghebbende houdt dat onderscheid in dat een meerderjarig kind bij het aangeven van het box 3-vermogen recht heeft op het heffingsvrije vermogen en de algemene heffingskorting en een minderjarig kind waarvan het box 3 vermogen wordt toegerekend aan de ouder die het ouderlijk gezag uitoefent, geen zelfstandig recht heeft op dat heffingsvrije vermogen en die algemene heffingskorting.

Een ex-partner (man) heeft de Rechtbank verzocht tot nihilstelling van partneralimentatie over te gaan wegens wijziging omstandigheden, gelegen in het winnen van een loterijprijs (netto €248.500,00) door de vrouw na vaststellen alimentatie.

Een koper die een aankoop van een woning heeft geannuleerd dient aanvullende bewijslast te leveren op last van de rechtbank. De ‘koper’ heeft een beroep gedaan op een financieringsvoorbehoud, welke in beginstel goed gedocumenteerd was met één afwijzing. Vervolgens heeft dezelfde ‘koper’ binnen twee weken een andere woning gekocht. Reden voor de verkoper (van het huis dat niet is afgenomen vanwege financieringsvoorbehoud) bij ‘koper’ alsnog de 10% boete op te eisen.

De Raad van State heeft in hoger beroep een een voormalige huiseigenaar in het ongelijk gesteld. Door het niet voldoende kunnen onderbouwen van de uitgaven uit het verbouwingsdepot van €8.879 blijft de voormalige huiseigenaar met een schuld aan het WEW zitten van ruim €69.000.

De Centrale Raad van Beroep heeft op 6 december 2016 uitspraak gedaan over een zorgbehoevende bijstandsgerechtigde die samenwoont met haar zorgverlener. In die situatie worden een samenwonende broer en zus voor de bijstand niet als gehuwden beschouwd. De Raad heeft geoordeeld dat er geen rechtvaardiging is voor verschillende behandeling van samenwonende tweedegraadsbloedverwanten (zoals broers en zussen) en andere ongehuwd samenwonenden, indien één van hen zorgbehoevend is. Betrokkene heeft in beginsel recht op bijstand als alleenstaande.

Een assurantietussenpersoon mag in het algemeen afgaan op de juistheid van de door zijn opdrachtgever verstrekte informatie en hoeft die informatie niet steeds zelfstandig op juistheid te controleren, tenzij hij concrete aanwijzingen heeft dat de verstrekte informatie onjuist of onvolledig is. Van de assurantietussenpersoon mag worden verwacht dat hij de door cliënt verstrekte gegevens nauwgezet bestudeert, voor zover die gegevens van belang zijn voor het door hem te verstrekken advies. De assurantietussenpersoon dient er voor te zorgen dat zijn advies, voor zover redelijkerwijs mogelijk, mede is gebaseerd op de van de cliënt verkregen informatie, stelt Gerechtshof Amsterdam in haar uitspraak.

De Rechtbank Amsterdam heeft in een geschil over de uitleg van de hoogte van een uitkering uit een overlijdensrisicoverzekering een uitspraak gedaan. De rechtbank legt de overeenkomst niet zo uit als eiser dat doet: het beroep op het contra proferentem beginsel wordt verworpen, omdat er geen twijfel in de zin van de wet en richtlijn bestaat over de uitleg. De tussenpersoon is niet aansprakelijk, omdat onvoldoende gesteld is dat de onduidelijkheid die bij eiser bestond te wijten is aan onjuiste of onvoldoende voorlichting door die tussenpersoon.